Boşanma

Boşanma, hukuken geçerli bir evliliğin, eşlerden birinin veya her ikisinin talebiyle, kanunda öngörülen bir sebebe dayanılarak mahkeme kararıyla sona erdirilmesidir. Türk hukukunda boşanma sebepleri özel ve genel olmak üzere ikiye ayrılır.

Özel boşanma sebepleri

• Zina (TMK m.161),
• Hayata kast, pek kötü veya onur kırıcı davranış (m.162),
• Suç işleme ve haysiyetsiz hayat sürme (m.163),
• Terk (m.164),
• Akıl hastalığı (m.165).

Genel boşanma sebebi

• Evlilik birliğinin temelinden sarsılması (şiddetli geçimsizlik) (m.166/1-2): En sık başvurulan sebeptir. Ortak hayatı sürdürmesi eşlerden beklenemeyecek derecede birliğin sarsılması gerekir.
• Anlaşmalı boşanma (m.166/3): Evlilik en az bir yıl sürmüşse, eşlerin birlikte başvurması veya birinin davasını diğerinin kabul etmesiyle mümkündür. Hakim tarafların boşanmanın mali sonuçları ve çocukların durumu hakkında yaptıkları düzenlemeyi uygun bulmalıdır.

Sonuçları

Boşanma kararıyla birlikte hakim; velayet, kişisel ilişki, nafaka (yoksulluk ve iştirak), maddi ve manevi tazminat ve talep halinde mal rejimi tasfiyesi konularında da karar verir. Kusur, tazminat ve nafaka bakımından belirleyicidir. Boşanma kararı kesinleşmeden hüküm doğurmaz ve nüfusa tescil edilir.