Bono

Bono (emre muharrer senet), düzenleyenin (borçlunun), lehtara veya emrine belirli bir bedeli kayıtsız ve şartsız ödeme vaadini içeren kambiyo senedidir. Türk Ticaret Kanunu m.776-779'da düzenlenmiştir. Poliçeden farklı olarak bono iki taraflıdır: düzenleyen (borçlu) ve lehtar (alacaklı).

Zorunlu unsurları (TTK m.776)

Bir senedin bono sayılabilmesi için şu unsurları içermesi gerekir:

1. Senet metninde "bono" veya "emre yazılı senet" kelimesi (senet başka dilde yazılmışsa o dildeki karşılığı),
2. Kayıtsız ve şartsız belirli bir bedeli ödeme vaadi,
3. Vade (gösterilmemişse görüldüğünde ödenir sayılır),
4. Ödeme yeri (gösterilmemişse düzenleme yeri ödeme yeri sayılır),
5. Lehtar (kime veya kimin emrine ödeneceği),
6. Düzenleme tarihi ve yeri (yer yoksa düzenleyenin ad yanındaki yer),
7. Düzenleyenin imzası.

Bu zorunlu unsurlardan birinin eksikliği (kanunen tamamlanabilecek hâller dışında) senedin bono niteliğini ortadan kaldırır; senet adi bir yazılı delil hâline gelebilir.

Poliçe hükümlerinin uygulanması

Bono, düzenleyeni bir poliçeyi kabul eden muhatap (kabul eden) gibi sorumlu tutar (TTK m.778). Bononun niteliğine aykırı olmadıkça poliçeye ilişkin birçok hüküm (ciro, aval, vade, ödeme, protesto, müracaat hakları) bonoya da uygulanır.

Kullanım ve takip

Bono, ticari hayatta yaygın bir kredi ve ödeme aracıdır. Vadesinde ödenmezse hamil, kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip (İİK m.167 vd.) yaparak alacağını hızla tahsil edebilir. Düzenleyen, cirantalar ve aval verenler hamile karşı müteselsilen sorumludur.

Uygulamada "senet" denildiğinde çoğunlukla bono kastedilir.